* เตนล์ : เตนล์
โจ๊กเกอร์ : แจฮยอน *
Music : เจ็บนิดเดียว
ก็คนนั้นเขาก็ยังพบเธอ
ก็เห็นเธอยังไปเดินกับเขา
ไม่เคยนึกเลยว่าจะทำกับเรา
อุตส่าห์เอาใจเอาความรักจริง
มอบให้เธอ ที่แท้เปลืองตัว...
บรรยากาศอึมครึมภายในห้องที่เกิดจากการทะเลาะกันของคนสองคนความรักที่ ' เตนล์ ' และ ' โจ๊กเกอร์ ' คอยเฝ้าทะนุถนอมบัดนี้ถูกทำให้สั่นคลอนโดยโจ๊กที่แอบไปติดต่อกับแฟนเก่าแรกๆที่เพื่อนของเตนล์มาเตือนว่าพบคนรักของตนเองออกไปไหนมาไหนกับแฟนเก่า เตนล์ยังไม่ปักใจเชื่อและนำมาบั่นทอนความไว้ใจเลยซักนิด จนมาถึงวันนี้เตนล์จับได้คาหนังคาเขา ทั้งภาพที่เพื่อนถ่ายมาให้อย่างชัดเจน และข้อความที่ถูกส่งมาเยาะเย้ยจากแฟนเก่าของคนตรงหน้า นั่นแหละเตนล์ถึงได้รู้ว่า สิ่งที่ตนเองพยายามปิดกั้นไว้ ตอนนี้มันพังทลายลงแล้ว ความคิดต่างๆนานา ที่เคยไล่มันออกไปจากหัว ในวันนี้มันชัดเจนแจ่มแจ้งไปหมด และเมื่อเอ่ยปากถาม ถึงเรื่องที่เกิดขึ้นแฟนตัวดีกลับไม่ปฏิเสธหรือเรียกได้ไว่าไม่พูดอะไรออกมาเลยด้วยซ้ำ ถ้าไม่จริงควรรีบตอบสิแต่นี่กลับนิ่ง ยิ่งตอกย้ำให้เตนล์มั่นใจว่า สิ่งที่ทุกคนบอกเตนล์คือเรื่องที่เกิดขึ้นจริง
" มีอะไรจะพูดมั้ย ปฏิเสธมาดิถ้าเตนล์เข้าใจผิด พูดอะไรซักคำสิโจ๊ก "
''... "
โจ๊กยังคงเงียบ ได้แต่เพียงมองเตนล์ด้วยแววตาสำนึกผิด มันชัดเจนแล้วถึงแม้อีกคนจะไม่พูดอะไรคำพูดที่ไม่เคยคิดว่าจะได้บอกอีกคนผ่านเข้ามาในหัว ไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องมีวันที่ต้องพูดคำนี้ออกไปจริงๆ
" เลิกกันป่ะ "
" เตนล์รู้ตัวมั้ยว่าพูดอะไรออกมาก "
" ก็ถ้ายังรักเค้า ก็กลับไปคบกับเค้าดิ "
" เตนล์ "
ความเงียบเข้าปกคลุมหลังจากจบประโยคนั้นของเตนล์ โจ๊กนิ่งเงียบไม่อาจพูดคำไหนออกมาได้ นอกจากเอ่ยชื่อคนตัวเล็กตรงหน้า เค้ายอมรับว่าผิดที่พักหลังมานี้ยังคงกลับไปคุยกับแฟนเก่า เพราะความรู้สึกในใจลึกๆ คล้ายยังตัดไม่ขาด เค้าคิดว่าเตนล์คงไม่ทีทางรู้ ไม่ได้จะได้นอกใจและกาย เป็นแค่เพียงอารมณ์ชั่ววูบเท่านั้น แต่ตอนนี้ตอนที่คนตรงหน้าที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคนรัก มายืนร้องไห้ตาแดงกล่ำต่อหน้า เค้าจึงคิดได้ว่า การกระทำที่เห็นแก่ตัวของตนเองนั้น ได้ทำร้ายและทำลายความสัมพันธ์ของเราทั้งสองคน
" โจ๊กขอโอกาสแก้ตัวได้มั้ยครับ "
เอ่ยอ้อนวอนต่อคนตรงหน้าที่กำลังสั่นไปทั้งตัว เค้าทำเตนล์ร้องไห้ นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่คบกันมาที่เตนล์ร้องไห้หนักขนาดนี้ ภาพในวันวานไหลย้อนเข้ามาในความทรงจำ วันที่เค้าสัญญากับอีกคนว่าจะไม่มีวันทำให้เตนล์ต้องร้องไห้เด็ดขาด แต่ในตอนนี้โจ๊กกำลังผิดสัญญาอย่างไม่น่าให้อภัย
" พะ พอเถอะ ฮึก ถ้าไม่รักกันแล้ว ฮึก กะก็ควรไปจากกัน "
เสียงสั่นสะอื้นปานจะขาดใจของเตนล์มันบีบหัวใจโจ๊กเหลือเกิน ถ้าย้อนกลับไปได้ เค้าจะไม่ทีทางให้เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้น โจ๊กจะคิดถึงความรักที่เตนล์มีให้มากๆ และทะนุถนอมมันไว้ให้นานที่สุด
" ไม่ โจ๊กไม่มีทางปล่อยเตนล์ไป "
" อย่าฝืนสิ ฮึกก "
" เตนล์เป็นของโจ๊ก ถึงจะดูเห็นแก่ตัวแต่โจ๊กไม่มีทางปล่อยเตนล์ไป "
" รักเตนล์มั้ย "
" ที่สุด โจ๊กรักเตนล์ที่สุด "
" ถ้ารักกันก็ปล่อยเตนล์ไป "
เตนล์ผลักโจ๊กที่กอดตัวเองออกเพื่อจะวิ่งหนีไปจากคนใจร้าย แต่เพราะร้องไห้สะสมมาหลายวัน ข้าวปลาที่ไม่ได้ตกถึงท้องมากนัก แรงที่คิดว่าจะทำให้อีกคนออกไปได้กลับทำให้โจ๊กแค่เซออกไปเพียงเล็กน้อย ร่างบางสะอื้นหนักกว่าเดิมเมื่อไม่สามารถออกไปจากอ้อมกอดนี้ได้
" จะไปไหน โจ๊กไม่ให้ไปนะเตนล์ต้องอยู่กับโจ๊ก "
เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงดุดัน เมื่อเริ่มคิดว่าเตนล์จะหนีและทิ้งตนเองไปจากที่เคยคิดว่าจะคุยกันด้วยดีโจ๊กกลับเริ่มโมโหที่เตนล์ที่จะหนีตนเองไป อ้อมกอดรัดแน่นขึ้นคล้ายจะกักขังคนที่กำลังเสียใจนี้ให้อยู่กับตนเอง
" ปะ ปล่อยซักที!! "
ร่างบางตะคอกออกมาเสียงดัง ความรู้สึกของเตนล์ตอนนี้มันเจ็บปวดไปหมดก่อนหน้านี้เค้าคิดแต่เพียงว่า ตนเองขาดสิ่งใดไปหรือยังดีไม่พอ คนรักของตนถึงได้กลับไปคุยกับแฟนเก่า ในวันที่รุ่นพี่หลายคนเตือนเตนล์ก็เลือกที่จะเชื่อใจคนที่กำลังโอบกอดตัวเองไว้ ความไว้เนื้อเชื่อใจที่ให้มากไป มันกลับมาทำลายเตนล์จนแตกเป็นเสี่ยงๆ
" เตนล์ต้องอยู่กับโจ๊ก ได้ยินมั้ยต้องอยู่ "
กระชากเสียงด้วยความโมโห ที่เตนล์เอาแต่บอกให้ปล่อ คลายอ้อมกอดออกพร้อมกระชับข้อมือบางให้เดินตามตนเองขึ้นไปบนห้องนอน
" ไม่เอานะไม่ไป "
เตนล์พยายามบิดข้อมือออกจากการกอบกุม เมื่อสายตาไปเห็นตุดหมายที่กำลังจะโดนลากออกไป ตอนคบกันก็มีบ้างที่เกินเลยตามประสาคนรักกัน แต่ในตอนนี้เตนล์ไม่อยากจะปล่อยตัวปล่อยใจให้กับคนที่ทำร้ายตนเองอีกแล้ว
" อยู่นิ่งๆแล้วเดินตามมา อย่าทำให้หงุดหงิดไปมากกว่านี้ "
" เตนล์จะกลับ โจ๊กไม่มีสิทธิ์อะไรมาห้ามอีกแล้ว "
เหมือนฟางเส้นสุดท้ายขาดออกไป คำว่าไม่มีสิทธิ์ ที่ฟังแล้วช่างตอกย้ำถึงความสัมพันธ์ที่ขาดสะบั้นลง โจ๊กลากเตนล์เข้ามาในห้องนอนได้สำเร็จ ผลักคนตัวเล็กลงบนเตียงอย่างไม่ถนอมแล้วจึงตามไปคล่อมทับ รวบแขนทั้งสองข้างของเตนล์ ผูกกันด้วยเชือกผ้าม่านที่ห้อยอยู่รอบเตียง ก้มลงซุกไซร้ลำคอขาว สูดดมความหอมให้ชื่นใจก่อนเริ่มทำรอยรักจนทั่วลำคอขาว
" อื้อ โจ๊ก อย่าทำ "
เสียงหวานเอ่ยห้ามคนด้านบน แม้สถานการณ์ในตอนนี้จะดูเสี่ยงต่อตัวเองก็ตาม
" หึ ก็โจ๊กไม่เลิก เตนล์เป็นของโจ๊กแค่คนเดียว "
โจ๊กปลดเสื้อผ้าของเตนล์ออกจนหมด ผิวขาวเนียนละเอียดที่เคยสัมผัสมาครั้งคราว เค้ารู้ดีว่ามันนุ่มลื่นมือแค่ไหน ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความพึงพอใจ มองดูประติมากรรมที่สวยงามด้านล่างตน อกบางกระเพื่อมขึ้นลงตามแรงหอบหายใจ คล้ายยั่วยวนให้ลิ้มลอง ก้มลงสัมผัสยอดอกใช้ลิ้นร้อนของตนเองตวัดเลียให้สาสม ดูดดุนดึงขึ้นเหมือนโหยหา มือก็เลื่อนมาสะกิดตุ่มแดงที่แข็งขึ้นอีกข้างเพื่อความเท่าเทียม
" อ๊ะ อื้อ อย่าทำ "
เสียงห้ามของเตนล์ไม่ได้เข้ามาในหูของโจ๊กเลยซักนิด ลิ้นร้อนไล้วนไปเรื่อยๆ จนมาถึงจุดบุ๋มบนหน้าท้องขาว หยอกเย้าวนลิ้นดูดดึง พอให้แดงก่อนที่มือหนาจะทำการดึงกางเกงเตนล์ออกไปจากส่วนสงวนที่กำลังแข็งขืนขึ้น ไม่รอช้าโจ๊กใช้มือเค้นคลึงปลุกปั่นอารมณ์ของเตนล์ออกมา
" จะ โจ๊ก ยะ อย่า "
เสียงร้องห้ามที่แผ่วเบาลงทุกทีทำให้โจ๊กยิ่งได้ใจ จับเตนล์นอนคว่ำลงกับเตียง บีบก้นขาวจนขึ้นรอย ยิ่งได้ยินเสียงครางก็ยิ่งกักเก็บอารมณ์ไม่อยู่ เมื่อนึกถึงคำที่บอกเลิกก็ยิ่งโมโห เมื่อคิดว่าถ้าตนเลิกกับเตนล์ไปจะมีคนอื่นมาสัมผัสคนตัวเล็กแบบที่ตนเองกระทำอยู่ มือขาวจับสะโพกเตนล์ขึ้นก่อนใส่ความเป็นชายเข้าไปโดยไร้ซึ่งการเบิกทางใดๆทั้งสิ้น
" อ๊า มันเจ็บ ออกไป อื้อ "
โจ๊กเริ่มขยับตัวโดยไม่ฟังเสียงร้องห้ามของเตนล์เลยซักนิดสะโพกสอบนำพาส่วนแข็งขืนเข้าออกในร่างกายของเตนล์ที่กำลังตอดรัดจนเค้าแทบจะสุขสม แผ่นหลังขาวเนียนขยับขึ้นลงตามจังหวะที่คนด้านบนกำลังกระทำ โจ๊กอดไม่ไหวโน้มตัวลงจูบสร้างรอยรักไปทั่วตามแนวกระดูกสันหลังที่สวยงาม อารมณ์ร้อนที่พุ่งสูงขึ้นทำให้ไม่สามารถจะอ่อนโยนได้ถึงกลัวว่าเตนล์จะเจ็บ แต่ในตอนนี้เค้าควบคุมตนเองไม่ได้แล้ว
" อื้ม เตนล์ครับ "
" แรงไปแล้ว อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ อื้อ "
เอ่ยบอกคนด้านบนให้เบาแรงลงหน่อย เตนล์เสียวจนแทบขาดใจ มือบางขยำหมอนเพื่อระบายความรู้สึกนี้ออกไป โจ๊กจับเตนล์พลิกตัวนอนหงายอีกรอบ จับขาเตนล์เกี่ยวรอบเอวตนเองจากนั้นสวนสะโพกเข้าไปอีกครั้ง ผมสีน้ำตาลแผ่เต็มหมอนที่หนุน ใบหน้าผุดเหงื่อเม็ดเล็กภาพที่เห็นตอนนี้เค้าจะไม่ยอมให้ใครได้เห็นเป็นอันขาด กระแทกเน้นย้ำจุดกระสันจนเตนล์มิอาจทนความเสียววูบที่ท้องได้อีกต่อไป ปลดปล่อยน้ำกามสีขาวขุ่นขึ้นเปรอะหน้าท้องของโจ๊กที่กำลังขยับตัวอย่างเร็วอยู่บนตัวของเตนล์ หลับตารับความรู้สึกที่อีกคนใส่แรงเข้ามาจนรู้สึกอุ่นวาบขึ้นในช่องทางจากความเสร็จสมของโจ๊ก
" เสร็จแล้วก็ออกไป "
" เตนล์ "
มือบางผลักคนด้านบนให้ลงไปจากตนเอง เตนล์คิดว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายนับจากนี้ไปเค้าจะไม่มีวันยอมอีกเป็นอันขาด น้ำใสเอ่อล้นรอบดวงตาความน้อยใจพุ่งจู่โจมหัวใจเตนล์ คนเห็นแก่ตัวแบบนี้ทำไมเค้าถึงยังรักต่อไปได้
" บอกให้ออกไป "
" โจ๊กขอโอกาสครั้งสุดท้าย ครั้งนี้แค่ครั้งเดียว ต่อจากนี้ไป จะไม่มีวันทำให้เตนล์ต้องเสียน้ำตาอีก "
" ลุกออกไป "
" เตนล์ครับ โจ๊กสัญญาจะไม่มีเหตุการณ์แบบนี้อีก ถ้ามันเกิดขึ้นอีกครั้งโจ๊กจะออกไปจากชีวิตเตนล์เอง "
โจ๊กล้มตัวลงนอนด้านข้างเตน ล์พร้อมดึงคนตัวบางมากอดไว้ในอก อ้อนวอนร้องขอโอกาสเพียงครั้งเดียวโอกาสที่จะทำให้ตนเองได้กลับไปยืนข้างเตนล์อีกครั้ง
" ครั้งนี้จะเป็นโอกาสครั้งสุดท้าย ถ้ามันมีอย่าหวังจะได้เห็นหน้ากัน "
" ขอบคุณนะครับ รับรองเลยว่าจะไม่มีอีกแล้ว "
" ปล่อยได้แล้ว จะอาบน้ำ "
" เจ็บมั้ยครับ โจ๊กขอโทษนะ "
เอ่ยขอโทษที่กระทำรุนแรงต่อคนตัวเล็ก จูบปลอบข้างขมับแผ่วเบาแทนคำขอโทษอีกครั้ง
" เจ็บ แต่ใจเจ็บกว่า ฮึก "
พูดออกมาทั้งน้ำตา รู้ดีว่าเหมือนคนโง่ที่ให้อภัยคนที่นอนกอดตัวเองอยู่ เพราะเตนล์รู้ดีว่า ในใจลึกๆแล้วรักโจ๊กมากแค่ไหน ถึงอยากจะตัดให้ขาดทั้งความสัมพันธ์และโอกาส แต่ก็ไม่อาจทำได้เค้าจึงลองเสี่ยงกับมันดูอีกครั้ง ถ้าให้ไปแล้วต้องกลับมาเจ็บอีก ครั้งต่อไปเค้าแค่ต้องกลับมารักตัวเองให้มากขึ้น
" ขอโทษนะครับทุกเรื่องเลย จะไม่มีอีกแล้วให้โจ๊กอาบน้ำให้นะ "
" ไม่ต้อง "
" แค่อาบน้ำนะครับนะ ให้โจ๊กได้ดูแลเตนล์นะ "
" อื้อ งั้นก็อุ้มไปสิ "
เพราะคิดว่าจะลองทำตามใจตนซักครั้ง เตนล์จึงเผลออ้อนแบบที่เคยทำโจ๊กอมยิ้มจนแก้มทั้งสองข้างบุ๋มลงไป ช้อนตัวเตนล์พาเข้าห้องอาบน้ำไปชำระร่างกายพร้อมกัน เมื่อจัดการให้ทุกอย่างเรียบร้อยจึงพากันเข้านอน ดึงตัวคนรักเข้ามากระชับกอด
" อย่ากอดแน่นซี่ เตนล์อึดอัด "
" รักเตนล์นะครับ "
" ถ้ารักก็อย่าทำให้เตนล์เสียใจอีก "
" สาบานเลยครับ "
" นอนได้แล้วเตนล์ง่วง "
" ฝันดีนะครับ ความรักของโจ๊ก "
จุมพิตที่หน้าผากมนแผ่วเบา จากนี้ไปเค้าจะไม่ทำให้คนในอ้อมกอดต้องเจ็บอีก ไม่ว่าจากตัวเค้าเองหรือจากสิ่งใดก็ตาม นับไปจากนี้จะปกป้องความรักให้อยู่กับเราทั้งสองคนไปตราบนานเท่านาน
The End :)
จงรักษาโอกาสของความรักเอาไว้ เพราะนี่มันอาจเป็นครั้งสุดท้ายที่คุณจะได้มัน
แด่ ความรักของแจเตนล์...
- ติชมได้ที่ #ฟิคสั้นวันฝนซา
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ
Byloverain ☔️
@ 3 February 2018
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น